നിന്റെ ഒറ്റ നിഴലിൽ
എൻ ആത്മാവിന് വിരലുകളുണ്ടായി…
പാടാൻ വാക്കുകളില്ലെങ്കിലും,
ആഴങ്ങൾ മുഴുവൻ നീ മാത്രം തന്നെ…
തെറ്റുകൾ ഓതിയ മരുഭൂമിയിലും,
ഒരു മഴക്കുറിഞ്ഞിൽ നിന്നെ ഞാൻ കണ്ടു…
മൗനം പോലെ നീ എൻ അടുപ്പം ആയപ്പോൾ,
എന്റെ ശബ്ദം നീ തന്നെ ആയി മറിഞ്ഞു…
ഞാൻ കടന്ന പാതകളൊക്കെ കുരിശുകൾ…
പക്ഷേ നീ തെളിച്ച വെളിച്ചം ഒന്നേയെന്നു…
എന്റെ കൺടുഴച്ച രാത്രി,
നിന്റെ ഒരൊറ്റ കനിവിൽ രാവിലെ മാറി…
പ്രാർത്ഥന ഇല്ലാത്ത നാൾവഴികളിൽ,
മിഴിയൊരിക്കലും കനിഞ്ഞിരുന്നില്ല…
പക്ഷേ, നീ എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ
ഒരു ശബ്ദം പോലും പറഞ്ഞില്ല, നീ മാത്രം കണ്ടു…
വാക്കുകൾക്ക് അതീതമായ സ്നേഹമായി,
പാടിയതും കരഞ്ഞതും എല്ലാം നീ…
ഈ ഹൃദയം ഒരു പൂവാണ്,
നിന്റെ നോക്കിൽ മാത്രമേ വിരിയൂ…